Bölüm 0 - Prolog

Her Şeyi Bilen Okuyucunun Bakış Açısı

Kim Dokja

[Yıkılmış bir dünyada hayatta kalmanın üç yolu vardır. Şimdi birkaçını unuttum ama kesin olan bir şey var. O da, şu an bunu okuyan senin hayatta kalacağın gerçeği.

– Yıkılmış bir dünyada hayatta kalmanın üç yolu]

Eski akıllı telefonumun ekranını bir web roman platformu kaplıyordu. Sayfayı aşağı kaydırdım ve sonra tekrar yukarı çıktım. Bunu kaç defa yapmıştım ki?

"Gerçekten mi? Sonu bu mu yani?"

Tekrar baktım, 'tamamlandı' yazısı apaçık ortadaydı.

Hikâye bitmişti.

'Yıkılmış Bir Dünyada Hayatta Kalmanın Üç Yolu', 3.149 bölümden oluşan uzun metrajlı bir fantastik romandı. Kısaltılmış adı 'Hayatta Kalma Yolları'ydı.

Ortaokul üçüncü sınıftan beri bu romanı aralıksız okuyordum.

Okuldaki zorbalar tarafından itilip kakıldığım zamanlarda, üniversite sınavını batırıp sıradan bir yerel üniversiteye girmek zorunda kaldığımda, o lanet olası kura çekimi ters gidip de kendimi askeriyenin en ön saflarında bulduğumda, defalarca iş değiştirip şu an büyük bir şirketin taşeron firmasında sözleşmeli çalışan olarak süründüğüm anlarda bile... Kahretsin, bundan bahsetmeyi bırakalım.

Neyse...

「Yazarın notu: 'Hayatta Kalma Yolları'nı buraya kadar okuduğunuz için çok teşekkür ederim. Karşınıza bir epilog ile döneceğim!」

"Ah... Demek geriye bir epilog kaldı. O zaman bir sonraki bölüm gerçekten son olacak."

Çocukluğumun sonundan yetişkinliğime kadar, tam 10 yıllık devasa bir süreyi kapsıyordu. İçimde bir dünyanın sona eriyor olmasının verdiği hüznün yanı sıra, tarifsiz bir tatmin duygusu birbirine karışmıştı.

Son bölümün yorum kutusunu açtım ve aynı cümleyi defalarca yazıp sildim.

• Kim Dokja: Yazarım, bu zamana kadarki her şey için teşekkür ederim. Epilogu dört gözle bekliyorum.

Bunlar tamamen içten cümlelerdi. Hayatta Kalma Yolları benim hayatımın romanıydı. En popüleri değildi belki ama benim için açık ara en iyisiydi.

Söylemek istediğim çok şey vardı ama yazamadım. Dikkatsizce sarf edeceğim sözlerin yazarı inciteceğinden korkuyordum.

• Bölüm başına ortalama okunma sayısı: 1.9.
• Ortalama yorum sayısı: 1.08.

Bu, 'Hayatta Kalma Yolları'nın ortalama popülerlik endeksiydi.

İlk bölümün okunma sayısı 12.000'di ancak 10. bölümde 120'ye ve 50. bölümde 12'ye düşmüştü. 100. bölüme gelindiğinde ise sadece 1 kalmıştı.

Okunma Sayısı = 1.

Bölüm listesinin yanında beliren o sayısız '1'leri gördüğümde içimi kaplayan o hüzne yenik düşüyordum. Bazen bir '2' oluyordu ama o da muhtemelen birisinin yanlış butona basmasından ibaretti.

Teşekkür ederim.

Yazar, tam 10 yıl boyunca bölüm başına sadece 1 okunma alan, 3.000 bölümden fazla bir roman yayımlamıştı. Bu gerçekten de sadece benim için yazılmış bir hikâyeydi.

'Öneri Panosu'na tıkladım ve anında klavyeye dokunmaya başladım:

• Okuması son derece keyifli, efsanevi bir roman öneriyorum.

Yazar benim için onca bölümü tamamlanmış ücretsiz bir roman yazmıştı, bu yüzden ona en azından bir öneri yazısı borçluydum. 'Gönder' butonuna tıkladım ve hemen ardından yorumlar peş peşe belirmeye başladı.

– Yeni bir trol gelmiş galiba. Bu adamın kimliğine baktım, aynı romanı defalarca önermiş. – Bunun öneri yapması yasaklanmamış mıydı? Yazarın kendi romanının reklamını burada yapmaması lazım.

Aylar önce de bir öneri yazısı yazdığım aklımın ucundan bile geçmemişti. Saniyeler içinde, 'seyirciler' tarafından yazılmış onlarca araştırma ve suçlama yorumu birikti. Utançtan yüzüm kıpkırmızı olmuştu.

Yazarın bunu kesinlikle okuyacağından emindim. Bu yüzden aceleyle mesajı silmeye çalıştım ama mesajın şikayet edildiği için kaldırılamayacağına dair bir bildirim çıktı ekrana.

"Bu kadarı da..."

Tüm samimiyetimle yazdığım bir öneri yazısının bu hâle gelmesi sinir bozucuydu.

Sadece birazcık baksalardı, neden kimse bu ilginç romanı okumayı denemiyordu ki? Yazara bağış yapmak istiyordum ama kıt kanaat geçinen maaşlı bir çalışan olduğum için bunu karşılayacak durumum yoktu.

Derken 'yeni bir mesajınız var' diye bir bildirim aldım.

• tls123: Teşekkür ederim.

Hiç yoktan bir mesaj düşmüştü. Durumu idrak etmem biraz zaman aldı.

• Kim Dokja: Yazarım?

tls123... Bu, 'Hayatta Kalma Yolları'nın yazarıydı.

• tls123: Senin sayende hikâyeyi sonuna kadar tamamlayabildim. Ayrıca yarışmayı da kazandım.

İnanamamıştım.

Hayatta Kalma Yolları bir yarışma mı kazanmıştı?

• Kim Dokja: Tebrik ederim! Hangi yarışma bu?
• tls123: Bilmezsin, pek tanınmayan bir yarışma.

Utandığı için yalan söyleyip söylemediğini merak ettim ama bunun doğru olmasını o kadar çok istiyordum ki. Belki de gerçekten benim bilmediğim bir yarışmaydı. Diğer platformlarda biraz sükse yapmış olabilirdi. Biraz üzülmüştüm ama böyle mükemmel bir hikâyenin daha fazla kitleye yayılması harika bir şeydi.

• tls123: Sana teşekkür mahiyetinde özel bir hediye göndermek istiyorum.
• Kim Dokja: Hediye mi?
• tls123: Bu hikâyenin dünyayla buluşması, benim değerli okuyucum sayesindedir.

Yazara, benden istediği üzere e-posta adresimi verdim.

• tls123: Ah, doğru ya. Para kazanma takvimini de netleştirdim.
• Kim Dokja: Vay canına, gerçekten mi? Ne zaman başlayacak peki? Bu şaheserin başından beri ücretli olması gerekiyordu zaten...

Koca bir yalandı. Hayatta Kalma Yolları günlük yayımlanan bir seriydi, yani ücretli olsaydı ayda 3.000 won harcamam gerekecekti. 3.000 won ise benim için marketten alınan bir öğle yemeği parasıydı.

• tls123: Ücretli yayınlanma süreci yarın başlıyor.
• Kim Dokja: O zaman yarın gelecek olan epilog ücretli mi olacak?
• tls123: Evet, korkarım ki onun için ödeme yapman gerekecek.
• Kim Dokja: Tabii ki de ödeyeceğim! Son bölümü kesinlikle satın alacağım!

Yazardan sonrasında bir daha cevap gelmedi. Siteden çıkış yaptım. Sonra, içime yavaş yavaş bir karamsarlığın çöktüğünü hissettim.

Yazar başarıya ulaştıktan sonra tek bir cevap bile vermeden çekip gitmiş miydi yani...? Hayranlığım bir anda ufak bir kıskançlığa dönüşmüştü. Zaten ne diye bu kadar heyecanlanmıştım ki? Ne de olsa benim romanım falan değildi.

"Acaba bir hediye çeki falan mı verecek? 50.000 won'luk bir şey olsa hiç fena olmazdı."

O zamanlar çok safça düşünüyordum.

Ertesi gün dünyanın başına ne geleceğinden zerre kadar haberim yoktu.